Vieze Hippie Gids: (Greater) Londen

Nu ik Londen heb verlaten, leek het me leuk om in een aantal posts de hippietips van Londen op een rij te zetten – maar dan wel in buurten.

Londen is inmiddels een verre herinnering aan het worden. Het kost me steeds meer moeite de straten en cafés voor de geest te halen. Ik woon dan ook helemaal in Amsterdam nu, en ben ook alleen op deze stad gefocust. Desalniettemin zijn er een paar laatste tips die ik jullie niet wil onthouden.

Voor deze buitenkansjes moet je een stukje reizen; naar buiten-Londen wel te verstaan. “Grootser” Londen, wordt het ook wel genoemd, en die titel past het eigenlijk veel beter. Wanneer je buiten de gebaande paden stapt, kom je namelijk in een heel ander, maar heel interessant, levendig, vernieuwend en spannend Londen terecht.

Ik denk gelijk aan London Pleasure Gardens, een wereld van verschil in de uithoek van North Woolwhich. In juni stond ik er voor een gratis wereldmuziekfestival, uitkijkend op de nieuwe kabelbaan, los te gaan met like-minded hippies. ‘Echt’ Londen leek zo ver weg. Het deed me een beetje denken aan Magneetfestival. Ontzettend jammer dus dat ze failliet zijn gegaan.

Ik ben niet vaak uit geweest in Londen, maar het enige absoluut onomstreden leuke feestje was de LGBTQ-filmfestivaleditie van Dick and Fanny. Dit vier-jaarlijkse feest draait house met een mix van knipogen (als ik me niet vergis, werd op een gegeven moment de begintune van de Lion King erin gemixt) en gewoon een ontzettend goede sfeer.

“DAF is a place for all gays to mix with a high dosage of fun, dancing, amazing music and no attitude,” schrijft de site: niet zeiken, maar dansen. Voor de liefhebber: het eerstvolgende feest is aanstaande zaterdag.

De week voor ik wegging uit Londen nam Lucy me mee naar Richmond Park. “Dit moet je gezien hebben voor je weggaat,” zei ze, en ze had gelijk. Het park is te groot om helemaal te belopen (zie de verhouding Richmond Park-De Rest van Londen), dus we reden met de auto langs wuivende varens, glooiende heuvels, boomgroepen en, jawel, kuddes reeën.

Dat vond ik echt fantastisch: de loslopende, niet schuwe, maar toch wilde reeën. Lucy’s vierjarige zoon zag meewarig toe op mijn enthousiasme: “Die zijn er altijd.”
“Ja,” zei ik, “Maar in Nederland zie ik ze nooit zo. Niet in zulke grote groepen, zo dichtbij.” Hij had wel medelijden met ons natuurarme Nederlanders.

Trouwens, dit briljante filmpje is ook in Richmond Park opgenomen;

Als je nu van planten houdt, moet je ook een keer naar Kew. Kew Gardens zijn de koninklijke botanische tuinen in Londen. En voordat je zegt: dat kennen we wel – deze tuinen zijn niet alleen ruim tweehonderdvijftig jaar oud, ze zijn ook nog eens gigantisch. Kew is een beetje zoals Disneyland: je kunt het niet allemaal in één dag zien. En geloof me, dat wil je wel.

Er is een rondgang gebouwd rond boomtoppen, zodat je gigantische kastanjebomen vanuit een nieuw perspectief kunt bekijken. Er is moderne kunst van David Nash, een dassenveld, en een prachtige Victoriaanse kas. (Grappig: de Engelse Wikipedia staat vol met foto’s van botanische tuinen; de Nederlandse met tomatenkassen.)

Het is oud nieuws inmiddels: Shoreditch. Toen ik er in oktober was, stond er een rij van honderd man voor de American Apparel Sample Sale (“Wat is dit?” vroeg een meisje aan haar vriendin. “Oh, een American Apparel Sample Sale?! Laten we gelijk in de rij gaan staan!!” – geen grapje).

Een wijk vol hipsters, absoluut. Maar hippies en hipsters hebben toch aardig wat interesses gemeen: tweedehands kleding, alternatieve muziek, straatkunst, exotisch eten, fietsen, drugs – het zit hier allemaal. Ga op een zaterdagmiddag, en blijf hangen tot diep in de nacht. De nachtbussen brengen je veilig weer naar het vertrouwde, toeristische Londen-centrum.

Advertenties